„Cassie i Loch westchnęli jednocześnie.
— Pożar już wygasł, Wilburze — odezwała się matka od progu.
— Był pożar — powiedział ojciec bardzo doniosłym głosem, tonem, którego używał na ogół tylko do przemówień wyborczych — ale już jest po wszystkim, szanowny panie! Będzie pan sobie o tym mógł przeczytać w jutrzejszych „Sygnałach".
— Wilburze, wracaj do domu!
Cassie i Loch przyglądali się palcom matki, które kreśliły na siatce od moskitów jakieś niewidzialne wzory. Była śliczna w swojej odświętnej sukni. — Cassie mówi, że widziała MacLaina. Podobno zjawił się i zaraz zniknął. To ciekawsze od dwudziestu pożarów.
Ciarki przeszły po ciele Cassie.
— Może to nareszcie skłoni Francine Murphy do podjęcia jakichś kroków. Ładny mi stróż dobytku Booney Holifield!
Cassie cieszyła się z tego, że ojciec nie zamilkł. Wiedziała, że najwięcej w świecie irytują go ludzie, których powierzchowność maskuje ich prawdziwe oblicze.
— MacLain udał się tym razem pod niewłaściwy adres — ciągnął dalej. — Ogień mógł z łatwością zająć nasz dom. Booney Holifield!
— Głupi małpiszon — roześmiała się matka. Jeżeli o nią szło, to stary Holifield w jakiś sposób usprawiedliwił swoje istnienie.
I zaraz zrobiło się jak co dzień. Ojciec i matka witali się na ganku w ostatnich promieniach słońca.“(7)