„i długo przeczą sami sobie, odrzucając niejedną możliwość wyboru; jak gdyby, że użyję tego porównania, raz po raz obcinali własne gałęzie, by pień mógł spotężnieć. Przypuszczam, że sam nie zdawał sobie z tego sprawy, cierpiąc nieświadomie i chcąc się ukryć przed swym powołaniem. Muszę zaznaczyć — kończył generał Keller swą drobiazgową relację — że we wszystkich pokojach pałacu kotary były szczelnie zaciągnięte, i to, jak się później dowiedziałem, nie tylko nocą, ale również za dnia.»
— o zmroku odezwie się bełkot pijanych, dolatujący z okolicznych traktierni. Dramat upadku był prowincjonalny. Garść urzędników i parę oddziałów wojska starczyło, aby utrzymać porządek w dystrykcie. Emigranci pytali, czy dynastia była zwyrodniała. Tłumaczył im, że nie było dynastii. Monarchę wybierano. — W parlamencie — Nie — wyjaśnił — w polu, niedaleko miasta. — Wymienili rozbawione spojrzenia — To interesujące. — Rozdał karty, przypatrywali mu się z ciekawością. — Czy to prawda — spytał jeden z książąt krwi — że chcieliście stworzyć machinę, która by rządziła nie wykonując władzy Tak zwaną I a Pospolite" To znaczy wszystko dla wszystkich bez nikogo
— rzucił wtedy karty. Zerwał się z krzesła i jąkając się zaczął coś mówić o chrześcijańskich władcach, którzy tu panowali, o jakimś zwycięstwie i jakichś namiotach. Potem usiadł, powiedział — Przepraszam, gramy dalej. — Następnie wstał i wyszedł. — Nie rozumiem — powiedział ktoś po chwili ciszy — co to za góra pod Wiedniem Może on jest chory...“(9)