„Jednopiętrowa willa, zbudowana z ciosanych kamieni, dwa pokoje na górze, na dole jeden plus kuchnia, taras. W niszy klatki schodowej jest nawet studnia z wiadrem na drugim łańcuchu. Po wodę więc nie trzeba wcale wychodzić z domu. Pod rosnącymi opodal willi drzewami wkopuję kilka tarcz strzeleckich. Będę mógł do nich walić zarówno z okien, jak i z tarasu. Czynię to codziennie, i to przede wszystkim wczesnym rankiem. Na złość kolegom, niech za długo nie śpią.
Uraza do współtowarzyszy nie trwa długo, ale już nie wracam na dawne miejsce. Przyzwyczaiłem się do samotności. Dla bezpieczeństwa — nigdy nie wiadomo, co się może wydarzyć — sypiam z dwoma załadowanymi coltami pod ręką. Na krzesełku przy łóżku piętrzy się zawsze sterta zapasowych magazynków.
Pewnego popołudnia zamierzamy ze Zbyszkiem Mrazkiem pójść do Fasano. O umówionej godzinie ma wpaść po mnie do „Puszczykowa". Przyszedł nieco wcześniej. Akurat się goliłem. Poprosiłem więc, by chwilę cierpliwie poczekał, aż skończę. Nie wytrzymał długo i po kilku minutach wrzasnął
— Puszczyk, wyłaź wreszcie, bo będę strzelał!
— No to strzelaj! — odkrzyknąłem sądząc, że żartuje, i ruszyłem do umywalni. Aby się do niej dostać, musiałem przedefilować przed otwartym oknem.“(4)