„Kiedy zasiadamy nad kolacyjną jajecznicą, mężowska korona zaczyna błyszczeć pretensjami. Pod adresem głowy, którą ozdabia. Że co to za mąż, którego w domu całymi dniami nie ma. Że co to za
ospodarz, który gospodarką się prawie nie zajmuje, eby jeszcze jakieś Uczące się pieniądze za to były. Ale nie. Wszystko w domu na głowie słabej kobiety. Widział to kto Itd., itp.
Pan Franciszek wysłuchuje tego monologu spokojnie i jak gdyby sprowokowany nim do przekory, zaczyna snuć nić wspomnień. Teraz nie rusza się daleko, ale kiedyś... ho, ho! Całą Polskę wzdłuż i wszerz zjeździł. Zdobył od jednego znajomka specjalny kalendarz jarmarków kiedy (z dokładnym dniem tygodnia, albo datą), w którym miejscu, jaki (bo jarmarki były przed wojną różne, jedne specjalnie na bydło, inne na konie, a jeszcze inne na wyroby). Odpisał od drugiego znajomka, takiego co
medalikami handlował, specjalny kalendarz odpustów („Nie obchodziły mnie byle jakie, tylko te większe, w miejscach świętych, jak Jasna Góra, Święta Lipka albo Kalwaria Zebrzydowska. Dzisiaj to podupada, ale kiedyś jeżdżenie z jarmarku na jarmark, z odpustu na odpust, z targu na targ, to była prawdziwa sztuk a".) A iłu mądrych ludzi człowiek przy okazji poznawał. Od każdego można się było czegoś nauczyć.“(3)