„Nie wiedział jeszcze, że Mauve przechodzi metamorfozy prawdziwego twórcy. Sprawa miała się zwykle tak rozpoczynał jakiś obraz niechętnie, w letargicznym niemal uśpieniu. Z wolna wraz z pracą rosła jego energia, nowe pomysły kłębiły mu się w głowie i przybierały kształt widzialny. Pracował z dnia na dzień coraz dłużej, coraz intensywniej. Kiedy zarysy przedmiotów poczynały się wyłaniać na płótnie, rosły jego wymagania w stosunku do siebie samego. Unikał w tym okresie rodziny, przyjaciół, wszelkiego odwrócenia uwagi. Tracił apetyt, w bezsenne noce przemyśliwał o wielkiej pracy, którą miał jeszcze wykonać. W miarę jak opuszczały go siły, rosło podniecenie. Zaczynał żyć tylko nerwami. Ciało kurczyło się, potężny kościec występował wyraźniej, sentymentalne oczy zasnuwała mgła. Im bardziej był zmęczony, tym rozpaczliwiej pracował. Coraz bardziej stawał się nerwowy. Posiadał instynktowne i nieomylne wyczucie, ile czasu będzie potrzebował na dokonanie dzieła. Twarda wola pozwalała mu wytrwać do ostatniego dnia. Był jak człowiek opętany przez demony. Miał przed sobą lata na wykończenie obrazu, ale coś go zmuszało do tego, by się bez przerwy zadręczać. W końcu nerwowe podniecenie opanowywało go do tego stopnia, że gdy ktoś wchodził mu w drogę, następował straszliwy wybuch. Każda odrobina sił, każdy ostatek energii należał się wyłącznie dziełu. I gdyby sama śmierć zapukała do drzwi, zmusiłby ją do czekania, póki obraz nie będzie gotowy.“(8)