„Panna Angelika ukryła się za drzwiami, by nie przegapić chwili powrotu swego bratanka, co sprawiło, że w chwili kiedy ten zdołał uczynić zaledwie pierwszy krok, na jego potylicę spadł cios, w którym bez trudu Pitou odgadł kościstą rączkę starej dewotki.
Na szczęście Pitou był obdarzony twardą łepetyną i aczkolwiek to uderzenie tylko go musnęło, chłopiec chcąc wzbudzić litość w ciotce, której wściekłość je;zcze bardziej się wzmogła z powodu bólu, jaki ten niepowściągliwy ruch sprawił jej palcom, udał, że zachwiał się na nogach i aż się zatoczył w drugi kąt pokoju. Gdy jednak po wylądowaniu tam spostrzegł, że ciotunia podąża w jego stronę, potrząsając trzymaną w ręce kądzielą, czym prędzej wyciągnął z kieszeni talizman, za pomocą którego spodziewał się uzyskać darowanie mu winy. Owym talizmanem były dwa tuziny upolowanych ptaszków, w tym tuzin jemiołuszek i pół tuzina drozdów.
Panna Angelika, nie przestając sarkać, szeroko rozwarła oczy i porwała zdobycz łowiecką swego bratanka, czyniąc z nią trzy kroki w stronę lampy.
— Co to ma być — zapylała.
— Jak kochana ciotunia widzi, to są ptaszki! — odrzekł Pitou.
— Czy są jadalne — zapytała ciotka, która, jak wszystkie dewotki, była straszliwym żarłokiem.“(12)